خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکر یزدان که مرا مژده جانان برسیدعاقبت درد مرا نوبت درمان برسید
۲
ای تن آسوده ز غم باش که جان باز آمدو ای دل از غصّه بپرداز که جانان برسید
۳
رنج درویش علی رغم رقیبان بگذشتیوسف مصر نکویی سوی کنعان برسید
۴
هم نشد سعی من خسته مسکین ضایعنالهٔ مور به درگاه سلیمان برسید
صفحهٔ ۱ از ۲