خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به صد امید درآمد دلم به کوی امیدبداد جان عزیز و ندید روی امید
۲
به بوی آنکه امیدم به لطف بنوازدنمی‌رود ز مشامم هنوز بوی امید
۳
به لب رسید به امّید وصل جان و دلمهنوز می‌ننشینم ز جست و جوی امید
۴
بجز امید مرا جست و جوی با کس نیستچگونه دست بدارم ز گفتگوی امید
صفحهٔ ۱ از ۲