خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای صبا بویی از آن زلف پریشان به من آرمژده‌ای زآن گل سیراب به سوی چمن آر
۲
لب جان پرور او چشمه حیوان منستشربت آبی ز سر لطف مرا زان دهن آر
۳
خستهٔ بار فراق رخ یارم شکریبه دوای دل رنجور جهانی به من آر
۴
حالت دیدهٔ مهجور ستمدیده ببینای بشیر دل من بویی از آن پیرهن آر
صفحهٔ ۱ از ۲