خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو چشمانت منم پیوسته بیماربه محراب دو ابرویت گرفتار
۲
ز هجران تو بیمارم طبیبابه وصل خود مرا تیمار می‌دار
۳
مرا تا کی چنین سرگشته داریبه قرطاس فراقت همچو پرگار
۴
برفت از پیشم آن سرو سمن‌بویکجا سرو روان آمد به رفتار
صفحهٔ ۱ از ۳