خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش نسیمی می‌وزد در صبح از بوی بهارساقیا برخیز و زود آن بادهٔ گلگون بیار
۲
تا خمار روز هجران را به آب سرخ میبشکنم در انتظار آن نگار غمگسار
۳
نرگس شهلای بستان را کنم جان پیشکشدل دهم بر باد غم بر یاد چشم پُر خمار
۴
در میان خون دل مستغرقم از درد آنکان قد چون نارون را کی درآرم در کنار
صفحهٔ ۱ از ۳