خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه کنم درد دل خود به که گویم آخرمرهم ریش دلم را ز که جویم آخر
۲
من سرگشتهٔ بیچارهٔ مسکینِ غریببر در لطف تو عمریست که پویم آخر
۳
به جوابی ز لب چون شکرت بنوازمچند گویی سخن تلخ به رویم آخر
۴
صبر گویی بکن از روی من آخر تا چندای عزیزم بر من آی به روزیم آخر
صفحهٔ ۱ از ۳