خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر رخ او ذره‌ای جمال نمایدطلعت خورشید را زوال نماید
۲
ور ز رخش لحظه‌ای نقاب برافتدهر دو جهان بازی خیال نماید
۳
ذرهٔ سرگشته در برابر خورشیدنیست عجب گر ضعیف حال نماید
۴
مرد مسلمان اگر ز زلف سیاهشکفر نیارد مرا محال نماید
صفحهٔ ۱ از ۴