خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه یار هرکسی را رخسار می‌نمایدنه هر حقیر دل را دیدار می‌نماید
۲
در آرزوی رویش در خاک خفت و خون خورکان ماه‌روی رخ را دشوار می‌نماید
۳
بر چار سوی دعوی از بی‌نیازی خودسرهای سرکشان بین کز دار می‌نماید
۴
سلطان غیرت او خون همه عزیزانبر خاک اگر بریزد بس خوار می‌نماید
صفحهٔ ۱ از ۴