خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر زلف تو پر خون می‌نمایدرجوع از صیدش اکنون می‌نماید
۲
کمند زلف تو در صید یاربچگونه چست و موزون می‌نماید
۳
شب زلف تو خوش باد از پی آنکهمه کارش شبیخون می‌نماید
۴
که می‌داند که آن زنجیر زلفتچگونه عقل مجنون می‌نماید
صفحهٔ ۱ از ۳