خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در بوستان حسن بگفتم به سرو نازپیش قدش تو بیش به بالای خود مناز
۲
در قامتش نگه کن و انصاف خود بدهکز قدّ اوست سرو چمن جمله سرفراز
۳
آری چو دید عارض خورشید منظرتماه دو هفته از غمت افتاد در گداز
۴
یک روز یاد بنده نکردی ز راه لطفآخر ببین که چون گذرانم شب دراز
صفحهٔ ۱ از ۳