خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۸۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگار مهوش ما را که نیست مانندشچه بودی ار برسیدی به عهد پیوندش
۲
هوای خاطر ما چون هوای کویش کردز جان شد او به کمند دو زلف پابندش
۳
به ریش سینه ز دلدار مرهمی جستمنداد مرهم و بر سر نمک پراکندش
۴
چو دیده دید دو رخسارهٔ جهان آراشبه یک نظر دل مسکین بر آتش افکندش
صفحهٔ ۱ از ۲