خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۸۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خوابش دیده‌ام زلف تو را دوششدم زان بو بدین سان مست و مدهوش
۲
چه باشد از در من گر درآییکه بر راه تو دارم چشم و هم گوش
۳
نیم از یاد تو خالی زمانیچرا کردی به یکبارم فراموش
۴
من امشب با فراقت چون بسازمچو یاد آرم زمانی از شب دوش
صفحهٔ ۱ از ۲