خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا خطت آمد به شبرنگی پدیدفتنه شد از چند فرسنگی پدید
۲
چون ز تنگت نیست رایج یک شکرجان کجا آید ز دلتنگی پدید
۳
پیش خورشید رخت چون ذره‌ایعقل ناید از سبک سنگی پدید
۴
در زمستان روی چون گل جلوه کنتا کند بلبل خوش آهنگی پدید
صفحهٔ ۱ از ۳