خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۸۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای برده رخت ز روی گل رنگیارب دل تو دلست یا سنگ
۲
صلحست و صفا میان احباببا مات چرا همه بوَد جنگ
۳
گر تیغ زنی ز دست و بازودل چون گسلد ز دامنت چنگ
۴
نزدیک بود غم تو چون جانگر دور شود هزار فرسنگ
صفحهٔ ۱ از ۴