خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خوشا وقت دل شوریده‌امحال دل چون زلف دلبر دیده‌ام
۲
تا دلم در شَست زلفش خانه ساختمن بسی درد از رخش برچیده‌ام
۳
من به یاد آن قد و بالای توسرو نازا بس زمین بوسیده‌ام
۴
گرچه کردی راز ما را آشکارمن به جان اسرار تو پوشیده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲