خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در جوانی قدر خود نشناختماین زمان حاصل چه چون درباختم
۲
چون گذشت از ما چو باد صبحدمنیک و بد را این زمان بشناختم
۳
ای بسا مرغ هوس را کز هوادر سر دام دو زلف انداختم
۴
سر به رعنایی میان بوستانبر سهی سرو چمن افراختم
صفحهٔ ۱ از ۲