خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم دردی که دارد با که گویدگنه خود کرد تاوان از که جوید
۲
دریغا نیست همدردی موافقکه بر بخت بدم خوش خوش بموید
۳
مرا گفتی که ترک ما بگفتیبه ترک زندگانی کس بگوید
۴
کسی کز خوان وصلت سیر نبودچرا باید که دست از تو بشوید
صفحهٔ ۱ از ۲