خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا کز درد دوری بی قرارمبه هجران بیش از این طاقت ندارم
۲
نپرسی حال زار من که چونیکه عمری بی رخت چون می‌گذارم
۳
بتا دانم که تو طاقت نیارییقین گر بشنوی زاری نزارم
۴
غذای جان بجز خون جگر نیستبجز غم نیست باری غمگسارم
صفحهٔ ۱ از ۲