خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز گل با روی تو باشد فراغمچرا با روی تو باشد مرا غم
۲
نبینم غیر رویت در جهان رویتویی در عالم ای چشم و چراغم
۳
بسی داغ فراقت در دلم بودمجدّد کرده‌ای بر سینه داغم
۴
مرا با روی و قدّت ای دلارامفراغت باشد از بستان و باغم
صفحهٔ ۱ از ۲