خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز زلفت بو نمی‌یابد دماغمبه خون دیده می‌سوزد چراغم
۲
مرا در دل بُد این پیکان هجراننهادی از جفا بر سینه داغم
۳
چو شادی از وصالش نیست ما راچه تدبیرم بباید ساخت با غم
۴
چو امکان نیست یک گل چیدن از وصلچه حاصل ای جهان از باغ و راغم
صفحهٔ ۱ از ۲