خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من تو را یار خویش می‌دانمهمچو مرهم به ریش می‌دانم
۲
چون نداری عنایتی سوی مااین هم از بخت خویش می‌دانم
۳
بی رخت گل ز خار نشناسمبی لبت نوش نیش می‌دانم
۴
از جفا کم نمی‌کنی چه کنممن وفا از تو بیش می‌دانم
صفحهٔ ۱ از ۲