خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من چو بلبل ناله‌های صبحگاهی می‌کنموز سرشک دیده از گل عذرخواهی می‌کنم
۲
از خیال ماه رویت دلبرا دانی که منغوص در دریای مهرت همچو ماهی می‌کنم
۳
گرچه از بار گنه در بحر غم مستغرقملیکن ای دل تکیه بر لطف الهی می‌کنم
۴
صبحگاهان چون به درگاهش کنم عرض گناهروی خود گلگون ز اشک و چهره کاهی می‌کنم
صفحهٔ ۱ از ۳