خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه یاریی دهدم بخت تا رُخت بینمنه طاقتی که دمی در فراق بنشینم
۲
نه صبر آنکه برآرم دمی نفس بی تونه آنکه غیر تو خواهم کسی که بگزینم
۳
دلم ببردی و آنگاه قصد جان کردیمکن مکن که منت دوستدار دیرینم
۴
من از تو دست ندارم به تیغ بیزاریاگر جفا به سر آید هزار چندینم
صفحهٔ ۱ از ۳