خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یارب که تو بگشای در بسته به رویمیارب نظری کن ز سر لطف به سویم
۲
دلبسته و تن خسته ز دردیم همیشهدانی تو همه حال دل من چه بگویم
۳
محتاج به تکرار نباشد غم دل رابر اشک دو چشمم نظری افکن و رویم
۴
حال دل آن خسته مجروح چه پرسیدر چفته بازوی جفای تو چه گویم
صفحهٔ ۱ از ۲