خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش چوگان جفایت صنما چون گویمقصّهٔ درد خود و جور تو را چون گویم
۲
چون طبیب از من بیچاره ملولست مدامچارهٔ درد دل خسته چرا می‌جویم
۳
خبرت نیست نگارا ز غم هجرانتکه به خون دل و دیده رخ جان می‌شویم
۴
چون امید من دلخسته تویی در عالمبه علی رغم حسودان نظری کن سویم
صفحهٔ ۱ از ۲