خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در بادیه هجر تو سرگشته چو گوییمما شرح جفاهای تو ای دوست چه گوییم
۲
بر باد صبا گرچه بدادی تو وفایمساکن شده بر خاک درت بر سر کوییم
۳
بر دل غم هجران تواَم کوه گرانستبر روی چو خورشید تو آشفته چو موییم
۴
دم بی تو نیارم زدن ای دیده و هر دماز آب دو دیده به غمت روی بشوییم
صفحهٔ ۱ از ۲