خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه خوش بود به چمن در صبوح گل چیدندو لعل شکّر شیرین یار بوسیدن
۲
به دست، دست نگاری به طوف در بستانبه روی مهوش دلبر چو دیده گردیدن
۳
به سایه گل و بید و چنار و نغمه عودنشسته بر لب جویی و باده نوشیدن
۴
به سرو قامت دلدار خود نظر کردننوای بلبل خوش خوان ز شاخ بشنیدن
صفحهٔ ۱ از ۲