خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل سرگشتهٔ حیران برو ترک مناهی کنبیا بر مسند جانم نشین و پادشاهی کن
۲
اگر خواهی گناهت را که پوشد پرده عفویسرشک دیده همچون خون و رنگ روی کاهی کن
۳
اگر دُرّ وصالش را تو جویایی چو غوّاصانبه دریای غم عشقش برو غوطه چو ماهی کن
۴
اگر شرح غم دل را نویسی پیش دلدارانمدد از دیده می‌باید قلم را در سیاهی کن
صفحهٔ ۱ از ۲