خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زمانه تا به کی آخر جفا کند بر منبه آتش غم هجران بسوزدم خرمن
۲
نسیم زلف تو گر بشنوم ز باد صباچنان بود که به یعقوب بوی پیراهن
۳
شکسته دل منم از تاب هجر تو زین بیشدل حزین مرا همچو زلف خود مشکن
۴
نسوخت بر من مسکین دلت نشاید گفتتو نام دل منهش کان دلیست از آهن
صفحهٔ ۱ از ۲