خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن خوشدلی کجا شد و آن روزگار منوآن قامت چو سرو روان نگار من
۲
کارم ز دست رفته و بارم ز غم به دلاز روی مرحمت نظری کن به کار من
۳
زان رو به کوی دوست گذارم نمی‌فتدبگرفت اشک دیدهٔ من رهگذار من
۴
غم دامنم گرفت به دست جفا از آنکیک لحظه غم نمی‌خوردم غمگسار من
صفحهٔ ۱ از ۲