خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن تو روی چو خورشید خود نهان از منکه در فراق برآمد دو صد فغان از من
۲
روان به پای تو کردم دلی که بود مراقرار و صبر و خرد بستدی روان از من
۳
چو سرو ناز اگر سوی باغ بخرامیبه جای زر به نثار قدت روان از من
۴
صبا برو بر یار شکسته پیمانمبپرس دلبر ما را به صد زبان از من
صفحهٔ ۱ از ۳