خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به کی در پا کشد زلفت دل مسکین منرحمتی بر حال ما کن ای مه و پروین من
۲
چون من از دنیا و عقبا مهر تو بگزیده‌امنور چشمم از چه رو رفتی چنین در کین من
۳
رویم از درد فراقت زرد و اشک دیده سرخیک نظر فرما خدا را بر رخ رنگین من
۴
تا ببینی خون دل بر رویم از هجران روانبو که باری رحمت آری بر تن مسکین من
صفحهٔ ۱ از ۳