خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه از ستم زمانهٔ دونکاو کرد مرا جگر پر از خون
۲
از درد فراق آن دلاراماز دیده روان شده‌ست جیحون
۳
قدی چو الف که بود ما رااز تاب فراق کرد چون نون
۴
لیلی صفتا منم ز شوقتسرگشته به کوه و دشت مجنون
صفحهٔ ۱ از ۳