خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دلم در لعل شکّرخای توجسته جان در قامت و بالای تو
۲
هیچ سروی نیست مانند قدتمن بچینم درد سر تا پای تو
۳
روح بفزاید دگر بار ار زنمبوسه‌ای بر لعل روح افزای تو
۴
همچو چشمت جان من مدهوش و مستهمچو زلفت دل شده شیدای تو
صفحهٔ ۱ از ۲