خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خردم گفت برو ای دل دیوانه برویک نصیحت ز من ای پیر جهان دیده شنو
۲
عمر بگذشت به افسوس و به غفلت باریگوشه ای گیر و به هر در ز پی نفس مرو
۳
پنج روزی که ترا مهلت عمرست بگیردر جهان از اثر طاعت و از خیر گرو
۴
تخم خیری که درین مزرعه بی بنیادچون نکشتیم چه حاصل بودش وقت درو
صفحهٔ ۱ از ۲