خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا مرا شد سایه زلفت پناهگشت از آشفتگی حالم تباه
۲
می‌کنم از پشتی زلف کجتخانه دل را به دست خود سیاه
۳
گوئیا در وصف زلف و خال تستحاصل این بیت چون کردم نگاه
۴
در سر زلف تو صد لیلی اسیردر زنخدان تو صد یوسف به چاه
صفحهٔ ۱ از ۳