خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان در غم فراقت دل بر بلا نهادهمرغ دل ضعیفم در قیدت اوفتاده
۲
دل بسته‌ام به زلفت مگشایش از هم ای جانزین رو که دیدهٔ جان بر روی تو گشاده
۳
تو شهسوار عشقی بر بادپای هجرانبا تو چه چاره سازد بیچارهٔ پیاده
۴
بنشست پیش قدّت سرو چمن ز خجلتوانگه به پای ماچان بنگر که ایستاده
صفحهٔ ۱ از ۳