خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرفت از رشک رویت ماه تابیکه چون رویت نباشد ماهتابی
۲
به ظلمات شب هجران اسیرممگر روزی برآید آفتابی
۳
در این آتش که من بودم ز هجراننزد بر روی من جز دیده آبی
۴
به امید خیال روی خوبتبه جان تو که مشتاقم به خوابی
صفحهٔ ۱ از ۲