خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو که خورشید جهانی به جهان می‌تابیاز چه رو با من بیچاره چنین در تابی
۲
آخر ای جان چه سبب همچو سر زلف بتانبا من دلشده دایم تو چنین برتابی
۳
آخر ای دیده مهجور ستم دیده چرا........................................... ابی
۴
من به حسرت نگران تو و مردم گویندبر لب دجله و مشتاق چرا بر آبی
صفحهٔ ۱ از ۳