خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا که مُهر مهرم از دُرج وفا برداشتیبی خطایی از چه رو راه خطا برداشتی
۲
ای بت سیمین‌بر نامهربان سنگ دلشرم بادت بی گناهی دل ز ما برداشتی
۳
نارسیده از گلستان رخت بویی به مااز چه معنی خنجر خار جفا برداشتی
۴
ای دل آشفتهٔ شیدای سرگردان بگوکز میان مهربانان خود که را برداشتی
صفحهٔ ۱ از ۲