خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به رخ چون ماه تابانی به قد چون سرو آزادیچنین نبود بنی آدم یقینم کز پری زادی
۲
تویی آزاد سرو ما به جوی خلد بَررستهشدیم از جان تو را بنده نمی‌خواهیم آزادی
۳
بده دادم نگارینا ز روز وصل خود یک شببترس از ناله زارم مکن زین نوع بیدادی
۴
به جان آمد دلم دیگر ز غم خوردن به جان آمدبگو آخر عزیز من علی رغمم چرا شادی
صفحهٔ ۱ از ۲