خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گلبن وصل ز باغ دل ما برکندیآتشی از لب لعلت به جهان افکندی
۲
گل به باغست و چمن خرّم و وقت طربستما چنین بی دل و بی یار مگر بپسندی
۳
تن ضعیفست و دلم غمزده و وقت بهاربلبل خاطر بیچاره از آن در بندی
۴
هیچ لذّت ز گل امسال ندیدم باریدل محزون تو چنین خسته جگر تا چندی
صفحهٔ ۱ از ۲