خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش آمد و گفت از آن ما باشدر بوتهٔ امتحان ما باش
۲
گر خواهی بود زندهٔ جاویدزنده به وجود جان ما باش
۳
عمری است که تا از آن خویشیگر وقت آمد از آن ما باش
۴
مردانه به کوی ما فرود آینعره زن و جان فشان ما باش
صفحهٔ ۱ از ۳