خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل به درد عشقش دانم دوا ندارییک دم خیال رویش از خود جدا نداری
۲
ای دل به درد هجران تا کی صبور باشمای نور هر دو دیده ترس از خدا نداری
۳
کارت جفاست بر من تا کی توان کشیدنمشکل که یک سر مو در دل وفا نداری
۴
این درد با که گویم مسکین دل جفاکشچون نزد او رسولی بیش از صبا نداری
صفحهٔ ۱ از ۲