خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل به سر کویش رو گر هوسی داریجان در قدمش انداز گر خود نفسی داری
۲
یا کام دلم از لب یک لحظه بده جانایا جان بستان از من تو بنده بسی داری
۳
در پای شهید عشق چون کشته شوم آخردریاب دل ما را گر دسترسی داری
۴
من بلبل بستانم محزون نه روا باشدپر بسته مرا تا کی اندر قفسی داری
صفحهٔ ۱ از ۲