خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه خوش بادیست باد نوبهاریمگر کز زلف آن سیمین نگاری
۲
که جانم تازه گشت از بوی زلفشدماغم پر شد از مشک تتاری
۳
سهی سروا بگستر سایه بر منکه از پس دوستانم یادگاری
۴
میازار و به لطفم نیک بنوازکه هستم من غریبی رهگذاری
صفحهٔ ۱ از ۳