خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به امیدی که برآید مه رویت سحرییا بیابم ز نسیم سر زلفت خبری
۲
همه شب شمع صفت در غم رویت تا روزمی‌کنم گریه که از صبح بیابم اثری
۳
همچو خاکم به سر کوی امیدت ساکنتا مگر سرو صفت سوی من آری گذری
۴
کیمیا خاصیتی، خاک رهت گشتم از آنتا کنی سوی من خسته هجران نظری
صفحهٔ ۱ از ۲