خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که را طاقت بود بر درد دوریکه یارد کرد در آتش صبوری
۲
تویی نزدیکتر بر من ز جانمز جان هرگز کسی جسته‌ست دوری
۳
تنم را قوّتی و روح را قوتتویی جان و دو چشمم را سروری
۴
همی گویی صبوری کن به هجراننمی‌آید مرا از دل به دوری
صفحهٔ ۱ از ۲