خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت آنست که بر ما نظری اندازیبیش از اینم به سر بوتهٔ غم نگدازی
۲
تو چو خورشید جهانی و منم ذرّه صفتچه شود گر نظر مهر به ما اندازی
۳
تو کریمی و رحیمی و من از خاکم و خشتخاک را از کرمت حوروَشی می‌سازی
۴
ای دل غمزده تا کی به هواداری دوستجان ببازی به سر کویش و در پروازی
صفحهٔ ۱ از ۲