خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر آنکه داد مرا عمر او دهد روزیچو او گذشت به روزم دهد به نوروزی
۲
به حکم ایزد بی چون بود همه بد و نیکز بخت خویش ندانیم دور بهروزی
۳
ز سنگ خاره که آورد لعل چون آتشهم او نهاد به فیرزوه رنگ فیروزی
۴
که خانه ی عسلی ساخت در دل زنبورکه داد موم عسل را چنین شب افروزی
صفحهٔ ۱ از ۲